Column – Hubba Bubba

Dit item over Blog is geschreven door Julia Bontes — Deel via

‘Het is zo gemeen dat ik woensdag de negenjaar prik moet! Want woensdag is mijn lievelingsdag!’, zei een negenjarige laatst tegen mij.

Je kunt jarenlang navelstaren met een loopbaancoach op zoek naar je oorspronkelijke passie en je ware bestemming, maar het is goedkoper en sneller om kinderen wat vaker serieus te nemen. Natuurlijk niet als ze zeggen dat je lacht als een paard en dat je baas dood moet omdat hij het niet goed vindt dat je vakantie neemt en daardoor niet mee kunt naar de zwemvierdaagse. Maar dat concept van die lievelingsdingen is zo gek nog niet.

Ik denk dat het in de tijd van Wham en Hubba Bubba is geweest dat ik voor het laatst vol overgave ‘into’ lievelingsdingen was. Club Tropicana drinks are free-Wham dus, en Hubba Bubba plaatjes in mijn agenda plakken. Totaal nutteloos en daarom leuk!

Ben ik zo’n belachelijke volwassene geworden die alleen nog maar in ‘nuttig’ en ‘things-to-do’ denkt? Die even lekker een momentje voor zichzelf inroostert als dat momentje verdiend is met het afwerken van akelige ‘things-to-do’?

Wij zouden toch massaal uitgelachen worden door de hele kinderbevolking als zij zouden merken dat wij volwassenen pas lievelingsdingen doen als ze die verdiend hebben met rotklussen? Dat wij de meeste tijd besteden aan dingen doen omdat ze nut hebben en omdat ze geld opleveren? Nut en geld zijn omgekeerd evenredig aan tijd en fun. Kijk, dat is nog eens een formule waar we wat aan hebben. De leukste dingen vragen immers niet om een ‘waarom’, de leukste dingen zijn (vaak) volstrekt zinloos en kosten bakken met tijd.

De slimste mensen op deze aarde verdienen met zinloze leukheid heel veel geld. Kijk naar Rafaël Nadal, Sven Kramer of Wesley Sneijder. Een win-win situatie. Maar de meeste mensen verdienen weinig geld met dingen waarvan ze weliswaar zijn gaan geloven dat ze zin hebben, maar die op zich zowel zinloos als niet leuk zijn (dossiers verschuiven, bellen, vergaderen, brainstormen enz): een verlies-verlies situatie. Hoe dom kun je zijn zou een kind zeggen.

Als kinderen goed op ons volwassenen zouden letten zouden ze sowieso de hele dag in een stuip liggen. Wie wil nou bijvoorbeeld in de zandbak spelen met boze mensen met een roze microfoon of geel/wit haar? Wie wil nou liever een te duur huis en dus teveel werken, dan een kleiner huisje en meer tijd om in die zandbak te spelen?

Om niet voor gek versleten te worden door de enige gezonde mensen die er momenteel op deze aardbol nog rondlopen (kinderen), stel ik voor dat wij ons leven wat meer Hubba Bubba inblazen. Laten wij beginnen met de lichtblauwe lijstjes ‘things-to-do’ direct te vervangen door ‘things-to-love’. En dat we pas iets ‘to-do’erigs’ mogen doen als we genoeg ‘things-to-love’ hebben afgevinkt. En dat we bij al het overige wat in ons leven komt visualiseren dat we in een hele grote zandbak met zijn allen aan het spelen zijn.

Het kan zo simpel zijn, leven.

 

Column | februari 2012 | © Julia Bontes