Eigenstijl – De Dood

Dit item over Blog is geschreven door Jelle Klerx — Deel via

Het leven is uiterst vergankelijk en daar word je op twee soorten momenten specifiek aan herinnerd. Op moment A, wanneer iemand in je omgeving – al dan niet dierbaar- komt te overlijden en op moment B, je eigen verjaardag. Je wordt dan namelijk een jaar ouder, telt er een cijfertje bij op en streept langzaam jaren bij totdat je de volgende verjaardag niet meer haalt. Je weet natuurlijk nooit precies waar de letterlijke en figuurlijke deadline ligt, maar de kans is 99% zeker dat je de 100 jaar niet haalt. Als je een man bent, is die kans zelfs nog kleiner. Alvast gecondoleerd met jezelf.

Ik nam me aan het begin van deze column voor om iets vrolijks over mijn verjaardag te gaan schrijven. Het fijne van een wekelijkse column is dat er ruimte is om uit te weiden over zaken die toevallig op het schrijverspad komen. Toevallig is dat vandaag de dood in plaats van mijn feestje. Iets zwartgalliger, maar daarom niet minder interessant.

Al toen ik een jaartje of acht was, kreeg ik het idee dat ik niet heel oud zou gaan worden. Toen mijn oma de overstap naar het hiernamaals maakte, en ik haar kist langzaam de grond in zag zakken, wist ik het zeker: ik zou de volgende zijn. Ik had ongelijk, maar was erdoor wel een tijdje bedrukt en zenuwachtig. Ik droomde over tunnels en lichten. En ergens in die tijd moet ik ervoor gekozen hebben om dan maar elke dag te doen alsof het de laatste is. En dat bevalt me tot nu toe prima.

Ik reis, lach, dans, luister, zing, feest, zie, geniet, eet cheesecake, beleef, drink, seks, slaap, denk, acteer, schrijf, ren, hang, fiets, loop, kijk, spring, rust, ervaar, haat, knutsel, roep, creëer, vertel, bedenk, en heb lief alsof het leven ervan afhangt. En dat doet het natuurlijk ook.

Inmiddels heb ik gelezen dat mensen in steden een lagere levensverwachting hebben dan mensen op het platteland. Dit omdat mensen in steden actiever deelnemen aan het verkeer en vaker doelwit zijn van terroristische aanslagen. Als je homoseksueel bent, daalt je levensverwachting ook met enkele jaren door de vergrote kans op geslachtsziektes als HIV. Daarnaast heb ik vernomen dat jaarlijks 2500 mensen wereldwijd sterven doordat ze linkshandig zijn en producten, machines of werktuigen gebruiken die gemaakt zijn voor de rechtshandige medemens. Dat laatste vind ik overigens geen verrassing, want ik ga al bijna dood aan ergernis wanneer ik met mijn linkerhand mijn bankpas in moet voeren in een onmogelijk gestroomlijnd rotgleufje voor rechtshandigen. Al met al heb ik als linkshandige homoseksueel in Amsterdam geluk dat ik nog leef.

Ik wil graag gecremeerd worden. Het liefst wil ik dat dat gebeurt op de manier zoals ridders vroeger gingen: kist op boot, brandbaar spul eroverheen, afmeren en met een vuurpijl in brand steken. Ik denk dat dat niet mag van de wet (jammer), dus dan maar gewoon in een oven. Tijdens de afscheidsdienst (in het theater) wil ik graag veel beeld: ik heb een DVD-box waar op staat ‘Mogelijk begrafenismateriaal’. Niet dat ik begraven wil worden, maar dat wist ik toen nog niet. Daarnaast wil ik graag mooie liedjes zoals Non, Je Ne Regrette Rien en Wuthering Heights (het liefst live gezongen door Kate Bush zelf), maar ook iets komisch en misplaatst zoals bijvoorbeeld een klassieke versie van ‘Als Je Nou Niet Springt Ben Je Een Homofiel’. Ik hou namelijk van komisch en misplaatst. Ik ben dat zelf vaak ook. Tot slot wil ik dat iedereen huilt en dat mijn vriendinnetje Claudia (die erg goed kan dansen) om mijn kist heen danst. Iets moderns, tragisch en ontroerends graag, want het blijft natuurlijk een begrafenis.

Ik ben nog lang niet van plan te gaan, maar mocht de dag eerder aanbreken dan voorzien – wat natuurlijk nagenoeg altijd het geval is – is het fijn dat mijn wensen alvast op het WereldWijde Web na te lezen zijn. Dat ik maar herinnerd mag worden zoals ik ben, of een verbeterde versie daarvan.

Een ongeluk zit in een heel klein hoekje.

 

Eigenstijl, een wekelijkse column van blogger Jelle Klerx, alias Le Yeah op Stijlmagazine.nl