Eigenstijl – Pop Queer

Dit item over Blog is geschreven door Jelle Klerx — Deel via

Ik kijk altijd erg op naar mensen met een aparte muzieksmaak. Mijn rijtje favoriete artiesten bestaat steevast uit popsterren en onedayfly’s van het moment, met Lady Gaga bovenaan. Zelfs al schrijf ik deze tekst lang voordat je hem leest, ik voel dat je afkeurend nee-schudt. En die afkeuring voel ik eigenlijk altijd als ik met iemand een gesprek heb over muziek. Daarom had ik de conclusie getrokken dat ik gewoon niet zoveel met muziek heb. Dat ik meer een liefhebber ben van andere gevoelsuitingen en kunstvormen. Maar die conclusie heeft zichzelf weerlegd. Ik kom uit de kast: ik hou van popmuziek en daar is niks mis mee!

Popmuziek is namelijk heel erg leuk en mooi. Het is niet voor niets populair, dus de meeste mensen zijn het met me eens. Sommige mensen waar ik mee omga, kijken neer op popmuziek en bestempelen het als gemakkelijk vermaak. Daardoor heb ik een tijd lang een artiest gehad die ik kon noemen als mensen vroegen ‘Jezus, Jelle, luister jij echt alléén naar nummers van Britney en zo?!’ ‘Nee hoor, ik vind bijvoorbeeld Nada Surf ook heel chill’ antwoordde ik dan bijvoorbeeld. Ik koos dan voorbereidend daarop een liedje uit dat ik nog wel te doen vond en luisterde deze een paar keer, zodat ik er ook wat teksten uit kon knallen: ‘I’ve got blonde on blonde, on my portable stereo’. ‘Jel… Dat nummer komt uit 2006, ze hebben sindsdien al drie nieuwe albums uit’. Awkward.

Ik betrapte me er laatst op dat ik gewoon glashard stond te liegen. Toen iemand zei ‘Waarom vind je Lady Gaga zo leuk?’ zei ik ‘O, ik kende haar toen ze nog niet zo beroemd was. Ik was zelfs bij haar eerste concert in Nederland’. Ik kende Lady Gaga niet voordat ze beroemd was, want toen kende niemand haar namelijk nog. Oké, ik was bij haar eerste concert in Nederland, dat klopt. Maar is dat een reden van het feit dat ik nog steeds fan ben van Lady Gaga? Ik was ook bij het eerste concert van K-Otic, maar als ik nu Sita op zie treden kunnen er maar beter geen balkondeuren open staan. Soms zeg ik ‘Ik ben in Las Vegas naar het concert van Lady Gaga geweest’, waarna mensen vaak zeggen ‘Wow! Vet zeg! Ja dan snap ik wel dat je zo’n fan bent’. Maar ik was natuurlijk bij dat concert omdat ik al fan van haar was, en niet andersom. Mijn redenen zijn als een pasgeboren poesje zo tenger.

Lady Gaga inspireert me. Britney zorgt dat ik wil dansen. Ik ken bijna alle teksten van David Guetta ft. een popster. Zo dat is eruit. Naast deze artiesten van dit moment, heb ik ook elk jaar wel een paar ‘terugkomnummers’. Nummers die eigenlijk niemand ooit nog luistert, maar waar ik erg vrolijk van word. Een greep uit deze nummers: Karma Chameleon van Boy George, Alane van Wes (die laatst nog een revival kreeg door Mama Appelsap: ‘Luilak hang je jas op!’) Wannabe van de Spice Girls en mijn All-time favourite: Wuthering Heights van Kate Bush. Deze nummers zijn naar mijn mening uitbundig en theatraal en dat is precies waarom ik mezelf er graag mee identificeer.

Ik ben voor de plaatsing van deze column ongeveer net zo zenuwachtig als dat ik was net voor mijn coming out. Maar waarschijnlijk is dat nergens voor nodig, omdat de reactie van de meeste mensen ook gelijk zal zijn als de reactie op mijn seksuele voorkeur. ‘Jelle, maak je alsjeblieft niet druk, dat wist ik al lang. Iedereen trouwens.’

Hier doe ik een gepassioneerde imitatie van de clip bij het nummer ‘Survivor’ van Destiny’s Child bij Fucking Pop Queers, mijn favoriete feest dat maandelijks gegeven wordt bij Jimmy Woo.


 

Eigenstijl, een wekelijkse column van blogger Le Yeah op Stijlmagazine.nl