Eigenstijl: Aandacht, come to papa!

Dit item over Blog is geschreven door Jelle Klerx — Deel via

Als kind speelde ik al dagelijks de hoofdrol in het episch drama dat retrospectief ‘Mijn leven als kind’ heet. Ik rende door de tuin alsof ik in een achtbaan zat en frontaal gefilmd werd, dook dagelijks in de verkleedkist, speelde allerlei typetjes en dwong elk kind dat met me kwam spelen om mijn tegenspeler te zijn. Ik heb zelfs een keer bovenop een klimrek met mijn toenmalige vriendinnetje een episode uit Aladdin nagespeeld. Het ging om de passage waarin Aladdin zijn hand uitsteekt naar Jasmine en vraagt ‘Vertrouw je me?’ waarop ze samen van een hoog gebouw (in mijn versie: het klimrek) af springen. In de film worden ze opgevangen door de zachte luifels en doeken van marktkramen. In mijn versie werden we opgevangen door de lelijk volgestoepkrijte, bevroren tegels van het schoolplein. Alles voor de kunst. Mijn toenmalige vriendinnetje was het daar niet zo mee eens geloof ik, maar ze was te druk bezig met huilen en pijn hebben om kwaad op me te worden.

Waar je mij als kind het meest kwaad mee kon maken, was hardop op te merken dat ik ‘wel veel aandacht nodig had’. Ik interpreteerde dat steevast als belediging, want blijkbaar was hetgeen ik op dat moment aan het opvoeren was niet goed genoeg en stelden mensen zich daardoor analytisch op. ‘Jelle, jij hebt altijd zo veel aandacht nodig’ was het aansteeklont van het vuurwerkspektakel dat het best omschreven kan worden als ‘Mijn ontkennende gekrijs en getier’. Ik schreeuwde het dan uit, met of zonder tranen of achtergrondmuziek: ‘Ik heb helemaal niet te veel aandacht nodig!’

Wat natuurlijk precies het tegenovergestelde wilde zeggen, maar goed dat leerde ik pas later. Ik wist namelijk toen nog niet dat de negatieve manier van een opmerking maken een bevestiging uit kan lokken van de constatering. Als je tegen iemand zegt ‘Je bent chagrijnig’ krijg je hoogst waarschijnlijk een hele chagrijnige ontkenning terug. Als je iemand die verdrietig is vraagt ‘gaat het?’ gaat die persoon waarschijnlijk janken. Als je constateert dat iemand niet tegen kritiek kan, reageert diegene op een manier zoals iemand reageert die niet tegen kritiek kan.

Laatst, tijdens een toneelrepetitie kreeg ik samen met de helft van de groep de opdracht op de vloer te gaan en de aandacht in de 15 minuten improvisatie zo lang mogelijk op je te nemen. De andere helft van de spelers was het publiek. Mensen om me heen begonnen wild hysterisch te zingen en hielden dat hooguit een minuut of twee vol. Ik dacht terug aan Aladdin en liet me pijnlijk op de grond vallen. Ik riep daarop ‘au’ en ging op zoek naar objecten om mezelf vanaf te gooien. Wat ontstond was een pijnlijke opeenvolging van zelfkastijdingmethoden met een opbouw aan pijnlijke kreten. En ik was duidelijk de winnaar. Jelle for attention, attention for Jelle. Klinkt best wel leuk.

Mijn huidige ik is dus weinig anders dan de persoon die ik toen was. In het opzicht van aandachtgeilheid dan. In andere opzichten ben ik wel wijzer geworden, zo blaas ik bijvoorbeeld bijna nooit meer naar een verkeerslicht om te zorgen dat hij groen wordt. En ik snap nu meer van mensen. Zo begrijp ik nu dat wanneer iemand zegt ‘Jij hebt wel veel aandacht nodig’, ze dat niet alleen maar zeggen omdat ze dat ook echt vinden. Ze bedoelen eigenlijk ook te zeggen ‘Ik krijg te weinig aandacht omdat jij blijkbaar iets beter/harder of irritanter doet dan ik’. En dat is een compliment.

Eigenstijl, een wekelijkse column van blogger Le Yeah op Stijlmagazine.nl