Follow us on Twitter
Like us on Facebook
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Eigenstijl – Eye

‘Ik leg hier vast een iPad voor hem klaar’, zei de assistente tegen de behandelend arts. Ik lag plaatselijk verdoofd op de operatietafel in een lamp te staren terwijl de arts elke vijf minuten een druppel in mijn oog mikte. ‘Een iPad?’ vroeg ik, ‘één of twee?’ ‘Drie’, antwoordde de assistente. ‘Drie?! Ik wist niet dat die al uit was! Wat leuk dat ik zomaar een iPad krijg!’ riep ik het uit. Ik hield hierbij wel mijn hoofd stil, want dat was erg belangrijk, zo was me verteld. ‘Grapjas’, zei de assistente ‘een eyepad is hip en Engels voor ‘ooglapje”. Bummer.

Ik werd geopereerd aan mijn hoornvlies. In Hoorn. Zonder gein. Ik heb een afwijking die ervoor zorgt dat ik met links maar 25% zie en de kans is heel groot (98%) dat dit op termijn ook bij mijn rechteroog zal gebeuren. De operatie was gezellig. Als lay-down versie van een stand-up comedian vermaakte ik de artsen met wat grapjes, anekdotes en feitjes uit de Quest. Ik moest vijf kwartier met mijn oog naar boven staren, dus het was belangrijk dat ik niet in slaap viel. Monique Smit kwam op Radio Hoorn (bestaat echt) en ik meldde de dokters dat in mijn oog snijden tot daaraan toe was, maar dat geen enkel mens de kwelling van Monique Smits stem op de operatietafel zou moeten hoeven doorstaan. De arts begreep mij direct en drukte op de knopjes van de radio totdat Gloria Gaynor hoorbaar was. Eye will survive.

Na een minuut of dertien à zestien kwam ik erachter dat er elke minuut een langgerekte piep afging. Ik telde daarop tot vijftig en begon tot verbazing van de artsen te praten: ‘Dit is de voicemail van Jelle, ik ben er even niet want ik word op dit moment geopereerd. Laat een boodschap achter na de piep.’ ‘PIEP’ klonk het. De twee artsen en de assistente schaterlachten. Ik was vrolijk. Ze gaven me complimentjes over ‘dat ik zo rustig was’ en ‘dat ik echt goed stil kon liggen’. Ik vond dat fijn, want niemand had me ooit gezegd dat ik zo goed stil kon liggen en ik probeerde alvast te bedenken hoe ik dit op mijn CV zou kunnen formuleren.

Na de operatie keek ik met één oog in de ogen van mijn bezorgde vriend in de wachtkamer. Hij zag dat ik me goed voelde en was gerustgesteld. Hij zat voorafgaande aan de operatie nog harder te trillen dan ik en maakte grapjes als ‘Als ze toch met je ogen bezig zijn, kun je dan niet meteen vragen of ze je neus meteen ook even kunnen doen?’ Daaraan kon ik merken dat hij zenuwachtig was en het maar niks vond. Nu was het afgelopen en nam hij met de assistente mijn persoonlijke drugsbeleid door voor de komende dagen.

Op weg naar buiten, kreeg ik van hem een ballon met een piratenschip erop. Dat was grappig, omdat ik door die ballon in combinatie met het ooglapje op het verstandelijk beperkte broertje van Piet Piraat leek. Alles ging prima, tot in de trein. Daar werd ik kotsmisselijk. Ik voelde een pijn alsof een stuk glas mijn oog doorboorde. Gelukkig waren er de drugs.

De volgende dag stuurde ik mijn vrienden een bericht dat het al beter ging en dat ik niks van me had laten horen omdat ik druk bezig was met creperen. Daarop schreef ik deze Eye-gentijl. Met één oog. Ik denk dat ik er uiteindelijk alleen maar sterker uit zal komen.

 

 

Eigenstijl, een wekelijkse column van blogger Jelle Klerx, alias Le Yeah op Stijlmagazine.nl