Eigenstijl: Fashion Week

Dit item over Blog is geschreven door Marjolein Bos — Deel via

Het is nu natuurlijk al heel erg yesterday, maar het zou zonde zijn als ik een column over Fashion Week om die reden aan me voorbij zou laten gaan. Ik had kaarten weten te bemachtigen voor de show van Dennis Diem en Said Mahrouf, twee aanstormende talenten in de wereld van sex, drugs & haute couture.

Ik had het grootste deel van de middag voor de spiegel doorgebracht met verschillende kledingstukken, accessoires en schoenen (is een schoen een kledingstuk?) en was er klaar voor. Met mijn favoriete United Nude-schoenen, een gaatjestrui met daaronder een grijs overhemd en een bolo-tie ging ik très chique op de fiets naar de Westergasfabriek. Ik was samen met vriendinnetje A. en we verheugden ons getroost te worden door haute couture, chique tenues, bijoux brillants (Ik krijg als het om mode gaat altijd de neiging om te pas en te onpas Franse woorden te blaten, dus ik heb ze gemakshalve maar even allemaal in 1 à 2 zinnen gestopt. Excusez-moi, deux croissants, Au revoir).

Bij de ingang aangekomen bleek mijn naam niet echt (echt niet) op de lijst te staan, maar ik was niet de enige. Op zijn oer-Hollands als ware het bij de bakkerij op de hoek stonden mensen te schreeuwen om kaartjes. Uiteindelijk kregen vriendinnetje A. en ik het voor elkaar om kaartjes te bemachtigen en konden we in de volgende rij gaan staan (voor de garderobe). Het viel me meteen op dat het publiek erg gemengd was. Als eerste waren er natuurlijk de BN’ers, die met veel bravoure rondhuppelden en tikkertje speelden met de pers. Daarnaast waren er de invloedrijke fashionista’s, goed gekleed en mooi opgemaakt. Maar de grootste groep bestond uit doodnormale mensen, vaak net iets te dik, gehuld in huis, tuin en keuken fashion. Dat vind ik dus jammer aan Nederland: zelfs op een evenement als Fashion Week, waarvan je toch zou vermoeden dat mode enigszins centraal staat, denkt het gros ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Ik uitte mijn frustraties over het Nederlandse stereotype tegen vriendinnetje A. en die zei ‘Joh, stop met zeuren, de wijn is gratis’. Ze had natuurlijk gelijk.

De show was indrukwekkend. De outfits waren mooi, maar ik begreep niet precies voor welk seizoen ze bedoeld waren. Maar dat is zo’n Fashion Week fenomeen: ik weet nooit precies voor welk seizoen en welk jaar het is, want elke keer denk ik ‘goh, is dit voor over twee zomers? Ze gaan steeds verder vooruit!’ Terwijl dat dus niet zo is. Ik noem dat het ‘pepernoten-effect’, want elk jaar liggen de pepernoten op hetzelfde moment in de schappen – de laatste week van Augustus – en elk jaar zegt iedereen ‘Jeetje, ze liggen er wéér vroeger hè?!’

Het emotionele hoogtepunt van de show kwam dan ook toen een model vooraan de catwalk instortte als een kaartenhuis. Ze werd van de grond geschraapt door wat stewards en liep met tranen in haar ogen verder. Om de situatie nog wat ongemakkelijker te maken, kreeg ze een applaus.

Ik leefde intens met haar mee en voelde haar pijn (mijn schoenen knelden ook een beetje namelijk). Toen ik thuis kwam heb ik op ASOS.com meteen een nieuw paar besteld. Dit zijn ze:

 

 

Eigenstijl, een wekelijkse column van blogger Le Yeah op Stijlmagazine.nl