Zingeving en andere misverstanden

Dit item over Blog is geschreven door Marjolein Bos — Deel via

Column van Julia Bontes

Ik verlang ernstig naar een no nonsense bestaan als holbewoonster in de prehistorie.
Elke ochtend verlaat iets dat gromt, harig en gespierd is (meneer holbewoner) ons prehistorisch stulpje om een beer te schieten. Hij keert met de buit terug, wij verwekken puur voor ons pensioen wat nakomelingen, en kluiven daarna woest op sappige hompen berenvlees. Wij praten weinig; overlevingsdrang verlost ons gelukkig van zingevingsvraagstukken.
Mijn Neanderthaler heeft geen last van een opdringerige loopbaancoach die hem om de kop zeurt met de vraag of beren schieten nu echt wel zijn diepste passie is. Wij hebben ook geen last van een relatietherapeut die ons laat twijfelen over ons economisch bondgenootschap. En wij hoeven ook geen vragen te beantwoorden als: ‘waar zie jij jezelf over tien jaar’? Dan schieten wij natuurlijk in onze prehistorische leefomstandigheden nog steeds beren, ben ik uitgebaard en geef ik de pijp waarschijnlijk op korte termijn aan Maarten.
En dan het fijnste van mijn overzichtelijke leven als oermens: ik word niet lastig gevallen door leeftijdgenoten uit de grot naast mij die pronken met een beter bestaan en die er alles aan doen om mij te laten geloven dat ik een ‘loser’ ben met mijn veel te armoedige grot en mijn gebrek aan ambitie en romantiek. In mijn oerleven geen LinkedIn waar al deze medegrotbewoners hun opgeblazen profiel op de muren hebben gekalkt met de boodschap dat als jij tussen je dertigste- en veertigste levensjaar nog geen opperbevelhebber van een aantal grotten bent, dat je dan toch wel behoorlijk de boot hebt gemist.

I couldn’t help but wonder…Wat ging er mis tussen toen en nu? Wij hebben natuurlijk veel te veel nakomelingen gekregen. Sukkels die wij zijn! Daardoor zijn we elkaar gaan vervelen en hebben wij allerlei systemen moeten bedenken om ons bezig te houden. Deze creatieve therapie heet kapitalisme. De ultieme zingeving van ons bestaan. Of noem het de grootste religieuze sekte ooit of milder: een groot misverstand.
Maar bleef het maar bij creatieve therapie! De moderne holbewoonster is fanatiek gelover in de kruistocht om meer, beter, anders. Gedrogeerd door een geraffineerd concept van ‘self made happiness’ zweept zij niet alleen zichzelf, maar ook anderen op in een overspannen wedloop om status waar tijd het meest schaarse goed is geworden.
Wie houden wij nu voor de gek? Zullen wij ophouden met het opblazen van onze digitale profielen tot proporties waar Barack Obama nog bij verbleekt? Ophouden met onze kruistocht?
Kunnen we openlijk toegeven dat het leven ons ook maar is overkomen? Dat we daarom maar wat aanrommelen? En dat dat best oké is?
Lijkt me gezelliger dan onze hysterische competitie waarin de schijn het wint van enige medemenselijkheid en realiteitszin.
Laten we drinken en grommen en kluiven. Laten we af en toe een beer schieten. Houden we tijd over om muurschilderingen te maken over zingeving en andere misverstanden. En daar heel hard om te lachen.